Plattdeutsche Witze

Ich bedanke mich herzlich bei Heinz Burow, der diese Witze aufgeschrieben hat.

Nicht jeder wird's verstehen, und deshalb hat er auch gleich noch ein Wörterbuch erstellt.

90. Geburtstag
Om is negentig Joor old wurn. De Pastor besöcht hör. "Oma, ik heb die ja so lang nich inne Kark sehn!" - "Nee, Herr Pastor", seggt Oma, "dor gah ik oj nich mehr hen." - "Warum dtt denn nich Oma?" - "Nee, Herr Pastor, >>wenn de Hergott mie dor sittīn sütt, denn kunn he wull seggīn:"Kiek- dor sitt Oma ja - de hest ja ganz vergätīn! << - un dat will ik nich!"

Dat Gebitt
Wilma fohrt toīn Inkoopīm na Esens, ditmal mitīn Bus. Als dat nu weer na Huus hen geiht, rennt se mit de vull Taschen wie wild naīn Bus hen. De Busfohrer röppt all van wiedīn: "Langsam, Langsam, beste Froo, sonst fallīn se noch mit de ganze Kram hier up de Straat!" -dor is dat ok all passeert. All sünt se anīt insammeln und helpen. Wilma sitt weer inīt Bus, dor kummt de Busfohrer un röppt:"beste Fro, se hem hier noch hör Gebitt velorn" Dor röppt Willma:"Dat gehört mie nich, de gehört Willem, mien Mann, dat näm ick hum immer weg, sonst frett he mie to Hus de ganze Mettwurst up".

De Ikea Schapp
Willm Willms ut Willmsfeld sitt gemütlich vört Fernseher, dor geiht de Dörīabīm und  Gertrud, Hein sein Froo, kummt rinn. "Willm, deist mie een gefallen und helpst mie eben, ik hebb mie bie Ikeaīn Schapp köfft, und de hebb ik nu all dree mal upboht, aber jedesmal, wenn bie mie vört Huus`n Fernlaster vorbuie suust, fallt de olle Schapp weer innannder.

Kannst du mie woll äbīm helpīm, mien Hein hett gleitende Arbeitszeit bie VW Wark in Emden, und dor weet ik nich wennehr he na Huus kummt." Willem also mit Gertrud hen to de Schapp upbohn. Willem hett de Schapp denn ok fix upboht, und Gertrud bütt hum īn leckern Koppje Tee an. De beidīn sittīn anīn kaueln, dor kummt weerīn een van de grooden Lastwagen anbrusen, rumstibums, fallt de Schapp weer innanner. Gertrud und Willem beprooten dat Problem, und dor kummt denn bie rut, dat se de Schappnweer upbohn, und Willem sück in de Schapp stellīn deiht und de Schanierīn bekiekt, wenn dorīn Laster vörbuie kummt.

So, Willem steiht nu soīn fief Minütīn in de Schapp, dor geiht de Dör abīm un Hein kummt na binnenīn : "Na Gertrud, de hest die jaīn heinīn Schapp köfft!", kummt an de Schapp rann, maakt de Dör abīm., und sütt dör Willem in stahn:"Willem, wat maakst dur dor denn?" - "Ja", seggt Willem, "wenn ik die nu vertell, dat ik hier upīn Fernlaster wachten do, denn glövst du mie ja doch nich!"

De Peperwuttl
Wilmm aien Peerd dat weer nu all seßtein Joor old und dor wull he mit na Aurich hen naīd Peermarkt. Aber datPeerd van Willem har vörn Gicht un achtern Rheuma. Un wenn manīn Peerd verkoopīn wioll, denn mutt man soīn Peerd bie de Halfter näm und mutt dat Peerd vör de Koopers hen un her rennīn.

Nu weer mit dat rennīn van Willem sein Peerd nich mehr völ över blebīm. Willem also mit Rad na Esens to, na dīApthek, und fragt de Aptheker, off he wollīn Mittel har, wat sein Peerd bätīn up Trap bringen de. "Ja", seggt de Aptheker, "das trifft sich gut, ich habe gestern eine Probe Pfferwurzeln bekommen. Wenn es nun soweit ist, daß sie ihr Pferd vorführen, drücken sie dem Pferd heimlich unbemerkt und schnell hinten die Pfefferwurzel rein. Alles andere läuft dann von ganz alleine. Ich gebe Ihnen gleich eine Ersatzwurzel mit"

Veer Week later kummt Willem weer bie de Aptheker vörbie. Dor seggt de Aptheker: "Sagen Sie mal, sind Sie nicht der Mann mit den Pfefferwurzeln?" "Ach, Herr Aptheker, ich bin Sie ja so dankbar. Als ich mein Pferd die Pfefferwurzel reingedrückt hatte, mußt ich gleich die Ersatzwurzel man selber hintnen reindrücken, daß ich man mitkommen konnte".

De Pullover
Willem un Willma de beid, weern nu all över een Joor tosam, un dor meent Willma, dat Willm so langsam mal weer hen to baadīn mutt. Se meent, dat Willīm allīn bätīn streng rukīn deiht. "Du mußt unbedingt weer natīn Baadhus" Willem wurd reinīn bätīn vergrällt. "Ik go nich intīBadhus. Du weetst genau, dat mien Huud so dünn un mie dat Water völ to kolt is." Wilma reageert dor natürlich nich al to fründlich up: "Du mußt dat ja sülms weetīn. Wenn du nich to baadīn geihst, denn kannst du leider nich mehr bie mie schlapīm."

Willm also mitīn düll Kopp hen to baadīn. Kummt naīn paar Stünn weer. Wilma fragt hum:" Na, wo weer dat it de Baaderee?" - "Schiet, dat Water weer unangenehm kolt, mien Huud is ok nich dicker worn, un ik hebb mien Pullover verloorn!" - "Naja, wu denn ok, wech is wech!"

Na een Joor seggt Wilma: "Du Willem, du ruukst all weer so streng. Ik wür sägīn du mußt weer hen to baadīn". "Minsch Wilma, du weetst doch, wat dat letzte Mal passeert is : Mien Pullover wech, un denn dat alle malle kolle Water!" Wilma wur all weer düll: "Du geihst nu up de Stell hen toīn badīn, anners kannst nich mehr bie schlapeīm."

Willem also weer upīt Rad mit düllīn Kopp, un kummt naīn poor Stünnen weer. Fragt Wilma hum weer" Na Willem, wo weerīt Baad ditmal denn?" - Ach dat Water weer genauso kolt als letztmal, aber ik hebb mien Pullover weer funn, de weer unner mien Hemd."

Künstliche Befruchtung
Willem sein Mester, de vör Joorīn, as he up Rentīn gaan is, vertruckīn weer, um annderswo sein Lebensabend to verbringīn, kummt noch mal to sein Wirkungsstätte, wo he de Kinner fröher wat biebrcocht hett, torügg. Dat düürt nich lang, dor drapt he Willem up Straat.

"Na Willem, wie geht es? Was macht das Leben?" Und so geiht dat hen un her. De beid lopīm denn ok so dörīt Dörp. Seggt de Mester: "Früher war das hier doch alles anders, altmodischer, gemütlicher. Heute all die aphaltierten Straßen, und all die modernen Maschinen und die vielen Autos... undda gegenüber, wo jetzt die Satellitenschüssel auf dem Dach steht, da war doch früher ein Storchennest. So etwas ist heute wohl nicht mehr modern?" - "Nee", seggt Willem "dat makkīn wie vandaag allennīs mit künstliche Befruchtung."

Penicillin
Wilma Willms ut Willmsfeld geiht över de Markt van Willmsfeld toīn Inkoopīn. Up de Weg dorhen kummt hör Froo Janssen in möt. Froo Janssen is Kapitänsfrau. Se meent, dat se wat betterīs is, dorum proot se ok ümmer hochdütsch. Wilma is ja immer fründlich und fragt:"Na Froo Janssen, wo geiht hör dat van Daag?" - "Oh, danke der Nachfrage, mir geht es sehr gut. Mein Mann ist gerade von Großer Fahrt zurück, und er hat mir aus Südamerika einen Chinchilla mitgebracht." "Aber dat maakt doch heel nix," seggt Wilma, "dat kriegīn se doch mit Penicillin all wer weg."

Rindviech
Willem is Matroos un kummt na Maandīn van groode Fohrt torügg. Vör een poor Daag hett sein Fro Willmaīn Kind krägīn. Willem besöcht hör inīt Krankenhus un bekickt sück dat Kind, un dorbie stellt he fast: Dat Kind is schwart! Wu kummt dat? Willma verklort hum dat, wu dat paseert is: "Also, ik har nich genog Melk, um dat Kind to sugīn un dor hem wieīn Amme namm, un de weer schwart, un dor is dat Kind schwart van woorn. Dat geiht mit de Tied aber so sacht weer weg."

Willem röppt sein Moder an: "Moin Mama, ik bün weer van See torügg, und ik kann nett natīn Krankenhus. Wilma hett jaīn Kind krägīn." "Ja" seggt Mama, "ik hebīt all hört. Isīt Kind denn gesund?" - "Ja, Mama, dat is all in Ordnung, aber dat Kind is schwart. Wilma hett mie vertellt, se har keen Melk vörīt Kind hat. Se weer güst west, und dor hemm seīn Amme namm. De schwart west weer, un dor is dat Kind denn schwart woordīn, dat geiht mit de Tied weer weg."

Oma Wills mutt erstmal Luft haalīn . "So, denn will ik die mal wat vertellīn mien Jung: As du geboorn weerst, dor har ik ok keen Melk, un dor heb ik die anīt Jüdder van Koh leggt. Büst duīn Koh woorn?" - "Nee, Mama," - "Du büst keen Kuh worrīn aber dat gröttste Rindviech aller Zeit upīd Welt.".

Danzstünn
Willem draapt Hein und segt:" Du, Hein, ik heb neelich mal bieīn Danzünnericht tokäkīn. Ik segg die, dat is einmalig. Dat isīn Aaskram, segg ik die. Dor givt een Danz, dor dreiht man erst mit Hack un denn mit de groote Töhn und wackelt denn gewaltig mit de Mors. Twist heet de Tanz, oder sowat." - "Well hett de denn woll utfunnen?" fragt Hein. "Dat weet ik", seggt Willem, "de kummt ut Amerika und sovöl ik weet und mie ok woll denkīn kann, hett de Danzīn Mann utfunnen, de to Huus veertein Kinner har un bloot een Klo."

Willms Gemüsestand
Mittweeks un saterdags is in Esens Weeknmarkt. Dor steiht Willm Willms ut Willmsfeld ok mit sein Gemüsestand. Een Mittweek kummt Willem na Huus un sütt sein Söhn Willem II Schoolarbeiten makīn. Dorbie sütt dat de Jung Taschenrechner upīt Disch liggīn hett. "Wat is dat denn?" fragt Willem. "Tscha, dat isīn Tachenrechner." "Un wat maakt man dormit?" De lüttje Willem wiest nu de grotīn Willem wu son Ding funktioneern deiht. Willem ist begeistert: "Sowat mutt ik ok up mien Gemüsestand hem. Dormit is Tied wunīun ik kann mie mal utruhn."

Saterdags mörgens, bevör dat up de Markt losgeiht, köfft Willem sükīn Taschenrechner. De Geschäfte loopīn so recht un schlecht, un um elf Ühr kummtīn Froo un will Steckrüven hem. Willem priest un lobt seine wunnerschöne Steckrüven an: "Und darf es sonst noch was sein?." - "Nein, danke, ik much betahlen." Willem tillt sein Taschenrechner extraīn bätīn hopger, dat ok all Lü sehn, dat he Computerfachmann is. Naīn bätīn Räkneree seggt Willem: "46,60". De Froo stuzt: "46,46 - is dat nich bätīn to hoch inīt Pries? Willīn se nich nochmal naräkīn?" - Willem weer an sein Taschnerechner und seggt: "Ja, dor hebb ik mie bannig versehn, de kösten 66,60." De Fro is empört:"So düüre Steckröven! Weetīn se wat se dor mit könnīn? De könn se sück in Moors steckīn." Willem kickt ganz bedrüppelt und seg: "Dat geiht kleider nich, dor hebb ik siet halv tein twee Salatgurkīn in."

Bärenfang in Kanada
Willem draapt Hein tofällig upīt Straat un stelltfast, dat Hein gewaltig flott antrukīn is: īn Hoot up, feinīn Mantīl an, schickīn  Büx an, neje Schoo, īn fein Auto. Willem kriggt sein Mund gornich weer dicht. "Woor hest du denn de moj Saken un dat moj Auto her?" - "Ja" seggt Hein, "dat Geld daför hebb ik mie in Kanada verdeent" - "In Kanada", seggt Willem, "wu dat denn?" - "Ja" seggt Hein, "ik hebb dor Grizzlybärīn fangen un de hebb ik dann an de Garde van de Queen inīt BuckinghamPalast in London verköfft, un de makīn sük dor Bärenmützen van."

"Ja" seggt Willem, "Un wu hest du dat maakt?" - "tscha ik hebb mie van een Krabbenkutterfischer een ollen Fischernett besörgt un dor bün ik dann mit na Kananda fohrn un hebb denn de Grizzlys fangīn . Dat mußt du ok doon!" - "Ja" seggt Willem, "un wu mutt ik dat makīn?" - "Dat is doch heel eenfach: Du besörgst die nuīn Fischernett, fohrst dormit na Kanada. Denn söchst du dieīn Felsenhöhl. Dor hangst du dien Nett vör dat Lock, un röpst ganz luud: >> Huu,Hu, HuuHu>>. Denn kummt de Grizzly rut un du hest hum". Een halv Johr later drapt Hein de Willem weer. Willem hett de rechte Arm un dat linke Been in Gips, un sein Kopp is ganz mit Mullbinn umwickelt.


"Minsch Willem" seggt Hein "Wat hest du denn makt? Büst du unnert Auto kamm?" - "Nee, dat hebb ik mie biet Grizzly fangen haalt." "Wat" seggt Hein, "wu dat denn?" - "Tscha Hein, ik hebb allnīs so maakt, as du mie dat seggt hest.Ik hebb mie wunnerschönen Höhl utsöcht, hebb dor mien Nett vörspannt, un hebb sogar dreemal >>HuuHu<< roopīn" - Und dor?" seggt Hein. "Tscha, un dor kwem keen Grizzly rut, sondern een Güterzug!"

Dat Fieberthermometer
Willma liggt upīt Sofa un is anīt Jammern. "Oh Willem, ik hebb soīn Buukpien, ik glöv ik hebb Kulik. Du mußt gau na Esens, to Doktor Staudacher un hum heerhalīn."

Willem also up sien Rad, tegīn Wind an, versteiht sük, kummt nachts um halv een bie de Dr. Staudacher an, kloppt as wild anīt Fenster. Körtīn Tied later steiht de Doktor inīt Dör: "Willem, wat wullt du denn mitten in de acht?"  - "Ach, Herr Doktor, mien Wilma hett so fürchterlich Kulik oder wu dat heet. Se muttīn tomaal kam". De Doktor is natürlich nicht begeistert: "Aber Willem, ich kann doch nicht so einfach mitkommen, ich muß doch wenigstens wissen, ob deine Frau Fieber hat. Fahr erst einmal wieder nach Hause und messe Fieber bei Wilma".

Willem also weer na Huus an, ditmal mit de Wind van achtern. Na dree Stünn kloppt dat weer bieīt Doktor anīt Fenster. Na lüttjen Tied geiht dat Fenster weer apen. "Ach, da büst ja all weer Willem. Na habt ihr Fieber gemessen?" - "Ja, hemm wie, aber wie hem Pech hat, uns is dat Fieberthermometer kött gohn" - "Ja und was habt ihr dann gemacht?" seggt de Doktor . "Ja, wie hem dor dat Inkaakthermometer nam, un dat stunn dann naht meten up Mirabellen".

De Reißverschluß
Willem steiht up dīMessbült un förkt all wat in de Mess rum. Dor kummt Wilma ut de Schüürdör rut un röpt: "Willem, Telefon!". - "Ik kaam", seggt Willem. "Nee, bruukst nich kaam, is all erledigt" seggt Wilma, "Satedag hem, uns Nabers Sülverhochtied. Dor ünnt wie inladīn" - "Oh, prima", seggt Willem, "dor kann ik mie mal weer recht umsönst besupīn un mie mal weer richtig vullfrettīn." "Ja, dat kannst du, aber erst köffst du die schwartīn Anzug.

So gah ik nich na dat Fest hen. Dat fallt immer up uns Froolü torügg, wenn jie Keerls so schludeerig utsehn. Du stiggst nu gliek up dien Rad un fohrts na Auerk un köffst dieī, schwartīAnzug, gliekīs een vör Freud un Leid un bring die ok een schwartīn Schlips mit." Paßt Willem överhaupt nich. Aber nützt ja nix, he geiiht in Auerk na Antje Plünn. De kennt he good. De hett hum immer good bedeent. "Un dat mit de schwart Anzug, dat draapt sik good" seggt Antje, "ik hebb nettīn Sendung schwart Anzüüg rinkreegen. De kösten anunvörsük 295 Mark, aberde köst nu 29,50" "Nee, man nee, seggt" Willem, "denn is de Stoff doch seker nich in Ordnung, oder is dor heel kein Futter in?" - "Nee" seggt Antje Plünn, "dat is all besetns in Rieg, de hem bloot een Fehler: De Reißverschluß sitt nich vörīn, de hem se achtern inneiht." - "Och" seggt Willem, "dat is mie schietegal, ik drei mie biet piesīn  sowieso um".

Das Goldene Kalb
Willem draapt Hein, de beidīn prooten mitīanner, dor seggt Hein: "Du Willem, ik mutt ganz gewaltig mal ut Büx". - "So" seggt Willem, "mußt dur groot ov lütt?" - "Ja, egentlich mutt ik dat groode Geschäft maken" - "Süso", seggt Willemm, "dor hebb ik ik wat interessantes. Achtern in de Siedenstraat kenn ikīn Huus, dor givt datīn golden Klosett. Dat hebb ik ok all mal in Gebruk nam. Dor ga wie nu hen, dat mußt du sehn hem."

As se bie dat Huus ankam un an de Dör pingeln, kummt dorīn allen Fro rut und fragt: "Wat wünschen Se? Wat hem Se up Hart?" "Ja" seggt Willem, "dürīn wie mal hör Klosett benutzen?" Dor röpt de Oma ganz upgeregt" "Opa, Opa, kumm gau her, hier steiht de Mann, de Die in dien Tuba schetīn hett!"

Dat Lebkokenhart
Willem geiht mit sien  Söhn, de lüttje Willem na Esens toīn Schützenfest. As se nu inīn poor Karussels west sünnt, fragt lüttje Willem: "Papa köffst du mieīn Lebkokenhart, so een, dat man sük umīn Hals hangīn kann?" - "Ja mien Jung, sök die man een ut!" Lüttje Kerli söcht sik een mit >>Mamas Liebling<< ut.

Se loopīn nochīn  bätīn rum, dor mutt lüttje Jung Pipi makīn. Papa Willem seggt, he sall man achtern Buud gaan. Naīn paar Minütīn kummt lütttje Willem blaarīnt torügg. "Papa, ik hebb up mien Lebkokenhart pinkelt!" "Ach, dat is nich so schlimm mien Jung" seggt Willem", denn kriegt Oma hüm, de stippt sowieso allīns in.

Hundekuchen
De Mester haar de Kinner vertellt, dat de Fründschaft mitīn Hund nich to groot wesen dürt un dat man sük nich naīn Hund schlickīn latīn dürt, dor kunn man lichtīn Krankheit van överdragen wurdīn. "Mien Tante Rieke", seggt lüttje Willem, "de hett hör Hund immerīn Kuß gebīm, dat hebb ik sülm sehn" "Pfui" seggt de Mester, "sowat sullīn Minsch nich doon, dat is ganz gefährlich" - "Ja, dat is wohr" seggt lüttje Willem, "veertein Daag later weer de Hund dot".

Mauseleum
Willem hett sük in de Zoohandlung Backenköhler in Esens īn Schlang köfft. Disse Schlang, de frett aber bloot graue Musen, un biet Koopīn hett Willem glieks hunnert Stück mitkreegīn. As de nu all upfrettīn sünd, fohrt Willem mit Rad na Esens hen un fragt bie Backenköhler, of he woll noch hunnert graue Musen kopen kann. "Nee", seggt Backenköhler, "de sünd all up , un ik krieg ok keen mehr rin. Da mußt all na Berlin fohren und dort in Zoo nachfragīn, dat sünt de eenzigsten in hel Dütschland, de noch graue Musen hemm".

Willem also hen na Berlin, un hett dor ok gealtig Pech: De hem dort ok keen Musen mehr und dann vertelln se Wilem, dat de Musen bloot noch in Moskau gifft. De Adress in Moskau kriggt Willem glieks mit: "Mauseleum bei dem Kreml!". Willem fohrt erst weer na Huus, un na lang Nadenkīn wurd beschlotīn : Willem fohrt na Moskau!

Ne een Week kummt Willem ut Moskau torügg, un de Lü inīt Dörp sünt gewaltig neeschierig un frogen Willem, wuīt west is. Willem seggt: "Ik bün schwoor entäuscht wurīn! As ik dor up de Roden Platz weer, dor stunn dor woll dusend Minschen vör dat Mauseleum, de graue Musen koppīm wullīn. Ja, un as dat denn endlich so wiet weer, dat ik ran kem, dor weer de Verkoper doodt."


Plattdeutsches Wörterbuch

achterdeel = Hintertzeil
antrukīn = angezogen
besökīn = besuchen
bölken = schreien
Buukpien = Bauchschmerzen
Dart = dritte
Deert = Ding, Tier
Deren = Tiere
Draapen, drapen = treffen
Düll = wütend
Düür = teuer
Düürīn = dauern
Frettīn = fressen
Fröm = fremd
Froo = Frau
Gliek = gleich
Güst = trocken, leer
Haalīn = holen
Heel = ganz
Hör = ihr
Hoopīn = Haufen
Hoot = Hut
Hüm = ihm
Huud = Haut
Inkaakkīn einkochemn
Inkoopīn = einkaufen
Jöseln = jammern
Jüdder = Euter
Kark = Kirche
Kaueln = schwatzen
Kiekīn = gucken
Knieptang = Kneifzange
Köfft = gekauft
Later = später
Lehn = leihen
Lü = Leute
Lütt, lüttje = klein, kleine
Maand = Monat
Messbült = Misthaufen
Mester= Lehrer
miegīn, piesīn = pinkeln
möt = entgegen
Moors = Arsch
Naber = Nachbar
Neje = neue
Nett = gerade, im moment
nömen = nennen
nüms = niemand
Nüst = Nest
Peerd = Pferd
Pien = Schmerz
Raar = selten, seltsam
Räkneree = rechnerei
Ropen, röppt = rufen
Rukīn = riechen
Rut = heraus
Saterdag = Sonnabend
Schall = soll
Schapp = Schrank
Schluderig = unordentlich
Schummeln = putzen, säubern
Sugīn = saugen, säugen
Sülm = selber
Tied = Zeit
Töhn = Zehn
Tokeer gahn = sich gebärden
Tovöl = zuviel
Upbohn = aufbauen
Updraag, Auftrag
Utfunn = erfunden, herausgefunden
Utsöcht = ausgesucht
Vandagg = heute
Vergätīn = vergessen
Verkloorīn = erklären
Vertellīn = erzählen
Vertrukīn = verzogen
Week = Woche
Weer = war, wieder

Frigger's humorige Seiten: www.frigger.de Seite Drucken Seite weiterempfehlen